Ο συνθέτης Γιάννης Ιωαννίδης, ένας άνθρωπος άρρηκτα συνδεδεμένος με την ιστορία της σύγχρονης μουσικής στην Ελλάδα, αναχώρησε σήμερα, 2 Ιανουαρίου 2026, για τόπο χλοερό. Γεννημένος το 1930, απόφοιτος του Ωδείου Αθηνών και της Μουσικής Ακαδημίας της Βιέννης. Ύστερα από την οριστική του επιστροφή στην Ελλάδα το 1976, ανέλαβε σειρά διοικητικών θέσεων όπως, μεταξύ άλλων, γενικός γραμματέας (1978-81) και αντιπρόεδρος (1981-89) της ΕΕΜ επί προεδρίας Σισιλιάνου. [Ενώ παράλληλα διετέλεσε μέλος του ΔΣ της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (1981-1988) και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Ιονίου Πανεπιστημίου.]
Λεπτομερέστερα βιογραφικά στοιχεία παρέλκουν· η δημόσια δράση του Ιωαννίδη στην ουσία υπήρξε η διδασκαλία της σύνθεσης. Από το 1976 έως το 2018 δίδαξε εκατοντάδες (ο αριθμός δύσκολα υπολογίσιμος) όλων των ηλικιών, μέσ’ από ένα πολύωρο ομαδικό μάθημα δικής του επινόησης που παρακολουθούσαν όλοι οι μαθητές μαζί, ανεξάρτητα από την τάξη στην οποία ήσαν γραμμένοι. Σε ανύποπτο χρόνο το αποκάλεσε (παιγνιωδώς) «Τάξη Αντισύνθεσης ή Περί Διαγραμμάτων». Εκεί, έδινε ερεθίσματα, πληροφορίες, μουσικά παραδείγματα, απαντούσε σε ερωτήσεις αλλά κυρίως ρωτούσε: Ως Σωκρατικός και πεπεισμένος πως «αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις», εννοούσε το ακροατήριο να μάθει να ορίζει τα πράγματα. Τα μουσικά προβλήματα έπονταν. Συνεπώς, δίδασκε σκέψη – και ταυτόχρονα λειτουργούσε ως πρότυπο. Με αποτέλεσμα όσοι υπήρξαν μαθητές του, να αναγνωρίζονται μεταξύ τους, λες κι ανήκουν σε μια μυστική σπείρα από την οποία δεν γίνεται, ό,τι δρόμο κι αν πήραν ύστερα, να διαγραφούν.
[Στη διδασκαλία του εφάρμοσε πρωτοποριακό σύστημα στο Ινστιτούτο Intermusica στο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Καράκας (1969-1971) και ως Καθηγητής στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών (1991-94)]
Το συνθετικό του έργο εν πολλοίς άγνωστο – ο ίδιος δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια διάδοσής του. Τις ελάχιστες φορές που έχει παρουσιαστεί την τελευταία πεντηκονταετία, συνεχίζει να ξαφνιάζει με τη γοητεία και την πρωτοτυπία του.
Υπήρξε ένα αιχμηρό μυαλό, ένα σπινθηροβόλο πνεύμα και παρέμεινε διαυγής και φιλέρευνος ως το τέλος. Εξέδωσε πολλά βιβλία που παρότι διατυπώνουν μεθοδικά και με πυκνή γραφή τη φλέγουσα σκέψη του, δεν διαθέτουν τη γοητεία των προφορικών του «αγορεύσεων». Δεν έδωσε όμως ποτέ συνέντευξη κι είναι αμφίβολο αν σώζεται ηχογραφημένη η φωνή του σε κάποια δημόσια παρουσία του. Μονάχα οι μαθητές του κι όσοι συνεργάστηκαν μαζί του διατηρούν αυτό το προνόμιο, φάρο στη σιωπή.
Νίκος Ιωακείμ – Μέλος της ΕΕΜ
[Σημειώσεις σε πλάγια από την Ελένη Σκάρκου, μέλος του ΔΣ]
Κατηγορία: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ